უაზრობა

Posted: July 10, 2011 | Author: machabeli | Filed under: პირადი | 3 Comments »

ვაიმე….ადამიანს ამ სიცხეში კიდევ სიცხე რომ ექნება,მითხარით როგორ უნდა იაზროვნოს ან უმუშავოს რა…საშინელი ანგინა და სიცხეები მაქვს.ვერ ვაზროვნებ ისე ვარ.დღეს ცოტა გამოვედი და ეგრევე მოვაშურე კომპს.

ამ ოხერმა კომპიუტერმაც როგორი მიჩვევა იცის.როგორც კი ცოტა თავისუფალი დრო გამომიჩნდება ,მაშინვე მისკენ გავრბივარ.ამას რა ჰქვია?კომპიუტერდამოკიდებული? ალბათ

მინდა რამე ახალი დავწერო და თავში არაფერი მოდის,ყოველ შემთხვევაში არაფერი ნორმალური….რა ვქნა? 

---

სიზმარი

Posted: July 4, 2011 | Author: machabeli | Filed under: სევდიანი | 1 Comment »

რა უცნაური სიზმარია…და რა ცხოვრებისეული,თითქოს მართლაც გადამხდა თავს.დილით ისე სულითხორცამდე შეძრულს გამეღვიძა,თითქოს ის იყო ,,სიზმრიდან” დავბრუნდი.

…..-კი,მაგრამ იქით წასვლა საშიში არ არის?იქით ხომ ეიძლება დაგვიჭირონ,მერე ვინ გამოგვიხსნის ტყვედ რომ ჩვვარდეთ?

-არა,შვილო ნუ გეშენია,ასე კვლავაც გადავსულვართ ნათესავებში მინდორ-მინდორ.იქ იარაღიანი ხალხი ნაკლებად შეგვხვდება.

-მე რომ შემოვედი ფარულად,ასე არ შეიძლება თაქსით რომ გავიდეთ?

-არა შვილო,-უპასუხა დეიდამ,-ტაქსით უფრო დიდი დზის შემოვლა მოგვიწევს,მინდვრით უფრო მალე ვიქნებით,თანაც შენ ხომ ადრე გინდა დაბრუნდე უკან.

-ჰო,დროულად რომ არ დავბრუნდე ჩემები პანიკაში ჩავარდებიან,ისედაც არ უნდოდათ ჩემი გამოშვება.

საღამოსთვის უკვე ნათესავებთან იყვნენ,ღამე იქ გაათენეს  და მეორე დღეს სადილისს შემდეგ უკან გზას დაადგნენ.
დეიდა ახალი ნაავადმყოფარი იოყო და უკან ნელი ნაბიჯით მიყვებოდა ლიზას.გარკვეული დროის შემდეგ ლიზამ უკან მოიხედა და…
დეიდა…არსად ჩანდა. ,,რა ვქნა სად წავიდა?ეს წუთია აქვე ახლოს მომყვებოდა,დეიდა სად ხარ?”
დაძახებისაც შეეშინდა,არავის არ გაეგო ხმა,ერთხანს თითქოს პარალიზებული ადგილს მიეყინა,მერე კი ახლომახლო ადგილები შემოირბინა,მაგრამ უშედეგოდ.იქვე მინდვრის პირას ხის მასივი იყო გაშენებული,მის იქით კი გზა…ასფალტიანი გზა გადიოდა.
ეს გზა ხომ დეიდის სახლისკენ მიდიოდა.იქნებ….

გზაზე გავიდა.კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო,დაღმართს დაუყვა იმედით იქნებ დეიდას წასწყდომოდა.მაგრამ უშედეგოდ.
წინ გზაზე მილიციელის ფორმაში  გამოწყობილი ახალგაზრდა კაცი მოდიოდა.ლიზა შიშმა აიტანა….რა ჰქნას?მათი ენა კარგად არ იცოდა,მხოლოდ ესმოდა,მაგრამ პასუხს ვერ აძლევდა.

მილიციელმა ალბათ შიში ამოიკითხა  ქალის სახეზე და რაღაც იეჭვა,რადგან მიახლოვებისას მაშინვე დოკუმენტები მოსთხოვა.ლიზა მამაკაცის სიმაღლემ და ომახიანმა ხმამ მთლად დანაცრა და დაფერფლა შიშისგან.თითქოს გიპნოზის ქვეშ იყო ჩანთიდა თავისი პირადობის მოწმობა,ქართული მოწმობა ამოიღო და გაუწოდა.რატომღაც მილიციელი ამან გააცვიფრა.

-აქ რას აკეთებთ ლიზა?-სახელი პასპორტში ამოკითხა,-აქ რას აკეთებთ ,ამ დროს ,მარტო?

- მე დეიდას ვეძებ…დაიკარგა…ავადმყოფია და მეშინია მის გვერდით რომ ვერ მნახავს ინსულტი გაუმეორებს,-სრულყოფილი რუსულით უპასუხა ლიზამ.მაგრამ მილიციელი შეშლივით უყურებდა,მაგრამ გადაწყვიტა საუბარი გაეგრძელებინა.

-სად იყო დეიდაშენი,რომ დაიკარგა?

-ნათსავებთან ვიყავით,და იქიდან ვბრუნდებოდით სახლში,მაგრამ უკან რომ მოვიხედე დეიდა იქ აღარ იყო….რა ვქნა ეხლა?ნერვიულობაზე ისევ ავად რომ გახდეს რა ვქნა მერე,-ცრემლებით სავსე თვალები შეანათა ლიზამ.

-თუ იცით რომ ახლა თქვენ უფრო საშინელ მდგომარეობაში ხართ ვიდრე დაკარგული დეიდათქვენი?-მილიციელმა მაღლა  ქართული პასპორტი აწია.- ამით ვინმეს რომ ჩაუვარდეთ იცით რო ვეღრაფერი გიშველლით?

თითქოს მომხდარის მხოლოდ ახლა მივიდა ლიზას გონებამდე,სახეზე საშინელი სასოწარკვეთილებამ და ნაცრისფერმა გადაჰკრა.რამაც მილიციელი ცოტა არ იყოს შეაშინა კიდეც ხელზე არ შემოჰკვდომოდა.რაღც უნდა იღონოს თორემ ეს საცოდავი შტაბში რომ ჩაუვარდეს ბიჭებს,სულს ვეღარ გაიტანს იქიდან,მარტო შიშზე დაემართება რამე.

ამ ფიქრში იყო რუსლანი ,რომ შეამჩნია რაღაც უცნაური ემართებოდა ქალს.ცახცახს აეტანა,სახეზე ნაცრისფერი ედო და ტუჩები უკანკალებდა.

-ეი,ეი,…რა გჭირს?…ნუ გეშინია,არავის არ დავანებებ შენს თავს,ნუ გეშინია.-და თავის სიტყვებმა თვითონვე გააკვირვა,ასეთი სენტიმენტალობა მასში არასდროს არ ყოფილა.-რაც არ უნდა მოხდეს შენს გვერდით ვიქნები,ნუ გეშინია.მოდი აქ ჩამოჯექი.

მხარზე ხელი მოხვია და იქვე წაქცეულ ხეზე ჩამოაჯინა.ქალმა მანუგეშებელი სითბო იგრძნი თუ არა მაშინვე ისტერიული ტირილი აუვარდა.რუსლანი ვერასდროს ვერ იტანდა ცრემლებს და ახლა მიტუმეტეს უცნობი ქალის…თანაც,,მოწინააღმდეგე”კლანის წარმომადგენელი ქალის ცრემლებმა სულ დააბნია.ერთადერთი რაც მოახერხა,ახლოს მიზიდა , გულში ჩაიკრა და პატარა ბავშვივით დაუწყო დამშიდება.

ლიზა მიხვდა რომ მისი საქმე წასული იყო,რომ დეიდის ძებნაში თავად აღმოჩნდა საშინელ მდგომრეობაში,მაგრამ რატომღაც ეჯერა ამ უცხო მამაკაცის სიტყვების,მიუხედავად იმისა რომ მისი ერთი შეხედვა შიშის ზარს სცემდა.

-ახლა რა იქნება?-ამოიზლუქუნა ლიზამ ტირილით რომ გული იჯერა.

-ჯერ არ ვიცი,მაგრამ რამეს მოვიფიქრებ….აუცილებლად მოვიფიქრებ,-ჩახლეჩილი ხმით ამოილაპარაკა რუსლანმა.-ოღონდ ეს ჯერჯერობით ჩემთან დარჩება,ყველასთვის ასე აჯობებს.შენ კი ჩემთან წამოხვალ.

-სად…სად წამოვალ?უნდა დამიჭიროთ?

-დაჭერილი არ ხარ?-ნაღვლიანად ჩაიცინა რუსლანმა.-კაი,გეხუმრე ნუ გეშინია,რამეს მოვიფიქრებ უსაფრთხოდ რომ გაგიშვა აქედან.თუ გინდა აქედან უსაფრთხოდ გახვიდე,ამისათვის ეცადე ყოველთვის ჩეს გვერდით იყო.მოდი ასე მოვიქცეთ,რუსულად საკმაოდ გამართულად ლაპარაკობ,ასე რომ ურიგო არ იქნება თუ ვიტყვით რომ  ჩრდილოეთიდან ხარ სტუმრად. საქეიფოდ იყავით გასულები და შენ როგორღაც დაიკარგე,ჩამორჩი შენიანებს.ამასობაში გადაეყარე ქუჩის ბავშვებს,აქ ისინი ყოველთვის ბლომად არიან და არავის გაუკვირდება.ბავშვებმა შეგაშინეს და ამიტომ ხარ ამ მდგომარეობაში.-ლიზამ გაკვირვებული თვალებიტ ახედა.-ჰო,…იცი როგორ გამოიყურები?კარგი, ეგ კიდევაც გვაწყობს მასე რო ხარ .დღეს მორიგე ვარ და ღამე ჩემთან დარჩები,ხვალ კი როგორც შევიცვლები ქალაქში ჩაგიყვან.

-სახლში მინდა,-პატარა ბავშვივით ისევ აზლუქუნდა ლიზა.

-ვიცი მაგრამ მოგიწევს მოთმენა,თანაც შეიძლება ბევრის მოთმენა მოგიწევს.არა…არ გაშინებ.ეხლა დროა ასეთი,ყველა ერთმანეთს ეჭვის თვალით უყურებს არც უნდა გაგიკვირდეს.არავის არაფერი უთხრა ჩემს გარეშე.

-მეშინია,მაგრამ მე მჯერა შენი.-თქვა ლიზამ და ფეხზე წამოდგა.

-კარგი წავედით და გახსოვდეს რაც გითხარი.

ამდენი ავტომატიანი გაუპარსავი ,უხეში ხალხის დანახვაზე ლიზას სიმამაცემ კვლავ უმტყუნა და ისევ კანკალმა აიტანა.სასმლისგან შეზარხოშებულმა კაცებმა ქალის დანახვაზე უწმაწური ხუმრობები გაუშვეს რუსლანის მისამართით,მაგრამ რუსლანის ერთმა ქუხილისმაგვარმა ხმამ ყველა ადგილზე მოსვა.ლიზას ხელი მოკიდა და ოთახში აიყვანა.

-ასე თუ გააგრძელებ ხელზე შემომაკვდები და მერე ტერორისტობაში დამდებენ ბრალს რომ ქართველი შემომაკვდა.დაწყნარდი,ნუ გეშინია არავინ ხმას არ გაგცემს.

წამოდგა მეომარი და ლიზი ხელში ჩააფრინდა.

-წყალს დაგისხავ აქ ვარ.

მიაწოდა წყალი და კარიდან გაიძახა,რომ ექიმისთვის დაეძახათ.სანამ ექიმი მოვიდოდა კარში რუსლანივით ვეებერთელა კაცი შემოვიდა.

-ვინ არის ეს ქალი რუსლან?აქ რამ მოგაყვანინა ქალი?-თავიანთენაზე მიმართა უცნობმა.

რუსლანმა მოკლედ გადასცა მისივე მოგონილი ისტორია და დაატანა.

-ეს ქალი ჩემია ურუზმაგ და ნებისმიერს მოვაჭრი ყელს მისი გულისთვის.ყველას გადაეცი.

ამ სიტყვებმა ლიზი სულითხორცამდე შესძრა,მამაკაცები დარწმუნებულები იყვნენ,რომ ქალს ერთი სიტყვაც არ ესმოდა.ეს რა ხდება?…ნუთუ მოტყუვდა ლიზი მისი სითბოთი?…არა…რა მნიშვნელობა აქვს მას ხომ არჩევანი არ აქვს.

ექიმი შემოვიდა.

-მიხედე რა შეშინებულია და რამე დამამშვიდებელი მიეცი რა დაისვენოს.

რატომღაც ექიმის მზერა ლიზას არ ესიამოვნა,აშკარად ისიც ნასვამი იყო.რატომღაც ,,შეშინებულ ქალს ძალიან ორაზროვნად დაუწყო გასინჯვა,რამაც ლიზა ისე აღაშფოთა,რომ წამიერად დაავიწყდა კიდეც სად იმყოფებოდა.წამოხტა და ექიმს სილა გააწნა.

-ოხ,შე ბოზოო,-ამოიღრიალა ექიმმა და ხელი გაშალა დასარტყელად,მაგრამ რუსლანმა მოასწრო და დარტყმა აარიდა.დაავლო ნასვამ ექიმს ხელი ქეჩოში და ისეთი საშინელი ხმით ჩასჩურჩულა ყურში:

-ექიმო ხო არ გინდა წირვა გამოგიტანო ახლავე?დაიოკე შენი ბინძური ხალები,თორემ…

-რუსიკ, რაღაც ერთი ბოზის გულისთვის შენს მეგობარზე ხელს ასწევ?

-ტამბოვის მგელია შენი მეგობარი ,გაეთრიე,თორემ შენ დაგჭირდება ექიმი.ნაძირალა ვერ ხედავ ისედაც შეშინებულია ადამიანი?!

აქამდე გვერძე უმოქმედოდ მდგარი რუსლანთან მოსაუბრე მამაკაცი შუაში ჩაუდგა მამაკაცებს და ექიმს კარისკენ უბიძგა.

-რუსლან შენს მაგივრად დღეს მე დავრჩები აქ და წაიყვანე ეს ქალი,სანამ რამე შარი არ შემოუტანია ჩვენს შორის.აქ რამ მოგაყვანინა?

-მორიგე ვიყავი და არჩევანი არ მქონდა,-მთელი ძალით მიჰკვროდა რუსლანს ქალი გულზე და შემოდგომის ფოთოლივით ცახცახებდა.

-ხო და წადი მე გიშვებ,მიხედე თავსაც და ამ ქალსაც.

-მადლობა ახსარ,ამას არ დაგივიწყებ.წამოდი წავიდეთ,-თავიოს ქურთუკი მოახურა ქალს და კარისკენ უბიძგა.

-რუსლან,-კართან მიაწია ხმა ახსარმა,-ჭკუით იყავი ჩემო ბიჭო,საქმე არ გაიფუჭო.

ეზოში  გამოსულებს ყველა სიბრაზე ნარევი ინტერესით უყურებდა.რუსლანმა უჩუმრად მანქანის კარი გაუღო და დაელოდა ქალი როდის ჩაჯდებოდა,კარი მიუხურა და მერე მიუჯდა საჭეს.ძრავი ჩართო და მანქანა ადგილიდან დაძრა.

-ეხლა სად მივდივართ?-ცრემლით სავსე ხმით ჩაილაპარაკა ლიზამ.-ჩემი გულისთვის ნამდვილად პრობლემა გექნება.

-შენ მაგაზე არ იდარდო,ყველაფერი კარგად იქნება,მე ხომ შეგპირდი.-სიჩქარე გადართო და ლიზას ხელი დაადო ხელზე,თითქოს ამან დამამშვიდებლად ქალის ნერვებზე.

-სად მივდივართ?

-ჩემთან სახლში,დაისვენე და დასვენებულ თავზე ერთად მოვიფიქროთ როგორ მოვიქცეთ.

სანამ რუსლანის სახლს მიაღწიეს ჩამოღამდა კიდეც.სადარბაზოსთან მანქანა გააჩერა და ლიზა მანქანაში დატოვა,თვითონ კი მაღაზიაში გადაირბინა,ცოტა საჭმელი აიღო და ლიზა ბინაში იაყვანა.

-აქ მარტო ცხოვრობ?-თვალი მოავლო ბინას.

-არა დედასთან და დასთან ერთად,ოღონდ ეხლა არ არიან აქ.დაწყნარდი,-უკვე მერამდენედ უთხრა რუსლანმა.-მოიკალათე და ეხლა ჩაისაც მოვადუღებ,ყავა ხომ არ გინდა?ეხლა ყველა ყავას უფრო სვავს.

-არა ჩაი მირჩევნია,ცოტა მცივა და გამათბობს.

-ეგ ნერვების ბრალია ,დღეს ძალიან ინერვიულე ,აი ამ ყუთში დედაჩემის წამლებია და აირჩიე რამე დასამშვიდებელი მე მანდ არაფერი გამეგება.

-მადლობა,-ჩამოართვა ყუთი და აირჩია ვოლოკარდინის წვეთები,-აი ამას დავლევ,ოღონდ პატარა ჭიქა მინდა.

…ცოტა ხნის შემდეგ რუსლანი კვლავ შემოვიდა ოთახში ტანსაცმლით ხელში.

-ეს ჩემი დის ტანსაცმელია წყალი ხო არ გინდა გადაივლო?და დაწექი დაიღალე დღეს.

ცხელი ჩაის და წყლის ჯადოსნობამ თავისი გაიტანა და ლიზას იქვე დივანზე ჩაეძინა ტელევიზორის წინ.

….კოშარი…კოშმარს ხედავს.წამოჯდა ქალის ყვირილზე რუსლანი,თიქოს ვერ ჩავარდა გონში თავიდან,მაგრამ ქალის ხმით ტირილმა წამიერად მოიყვანა გონზე.წამში ლოჯში გაჩნდა ,სადაც ლიზას ეძინა.საცოდავი ქალი საშინელ კოშმარს შეეპყრო და ტიროდა.

-სუუ…აქ ვარ ლიზა გაიღვიძე,ეს მხოლოდ სიზმარია გაიღვიძე,მე შენთან ვარ.-წამოაყენა მძინარე ქალი და გულში ჩაიკრა,მის ცრემლიანი სახის შეხებაზე ლოყა დაუსველდა და ისე დაუწყო ქალს კოცნა თავის თავს ანგარიშს არ აძლევდა.-აქ ვარ…გაიღვიძე,ეუსლანი ვარ …ჩემთან ხარ…

მხსნელი ხმა ლიზას დაბინდულ გონებაში გაისმა და მიჰყვა ამ ხმას რათა საშინელი კოშმარიდან გამოეღწია.რაც უფრო რეალობას უბრუნდებოდა ,მით უფრო იძირებოდა სხვა მორევში,გრძნობათა მორევში.თითქოს ეშინოდა კოშმარი არ გამეორებულიყო,მთელი ძალით მიეკრო,თითქოს ეშინოდა არ გაღვიძებოდა და სიზმარი არ გამქრალიყო.

-არ წახვიდე ,არ დამტოვო,-ამოიტირა ლიზამ.-მეშინია არ დამტოვო…შენ ხო შემპირდი…

ამ სიტყვებზე კაცი მოშორდა ლიზას სახეს და ცრემლით სავსე თვალებში ჩახედა.

-ოხ,რა შარში გავყავი თავი,ლიზა არ შეიძლება…სწორად არ ვიქცევით…ეშმაკმა დალახვროს…მე რაღა ჯანდაბა მომდის.

ამ სიტყვებზე რუსლანი ტყვია ნაკრავივით წამოხტა,ხელები თავზე შემოივლო და ოთახში დაჭრილი მხეცივით დაიწყო ბოლთის ცემა.

-არ ვიქცევი სწორად…-მონოტურად გაიძახოდა

-რუსლან,-საოცრად ჩესმა ქალის ბაგიდან საკუთარი სახელი,-გთხოვ ახლა არა…არ დამტოვო მარტო.

-ეშმაკმა დალახვროს,-ჩაილაპარაკა  რუსლანმა და კვლავ ლიზის დაუბრუნდა .

იცოდა რომ ამაზე ხვალ ძალიან ინანებდა,მაგრამ ეს მოხდებოდა ხვალ. დღეს…დღეს კი….

დილით თვალი გაახილა თუ არა ლიზამ,დილასთან ერთად დაბრუნდა რეალობა და განსაცდელი,რომლის მსხვერპლიც თავად გახდა.მაგრამ წინა ღამის გახსენებაზე რატომღაც სინანულს არ გრძნიობდა.გრძნობა იყო,მაგრამ არა სინანული…ეს გრძნობა სინანული ნამდვილად არ იყო.

.ოთახს თვალი მოავლო,მაგრამ რუსლანი არსად ჩანდა.მაგიდაზე წერილი დახვდა:მალე ვიქნები,გარეთ არ გახვიდე”

ნახევარ საათში რუსლანიც დაბრუნდა.

-როგორ ხარ?

კარგად,მაგრამ სახლში მინდა…

-მესმის,აბა მითხარი სად ვეძებო შენები?იქნებ რამე გავახერხო,რომ მშვიდობიანად გაგიყვანო აქედან,-თითქოს საკუთარი ხმა სადღაც გვერდიდან ჩაესმა რუსლანს და გული შეეკუმშა,მაგრამ არ შეიმჩნია.

-დეიდაჩემის ოჯახი სტალინის ქუჩაზე ცხოვრობს,იქნებ დავურეკოთ და გავიგოთ დეიდაჩემი სახლში მივიდა თუ არა?

-რა?შენი ნათესავები აქ ცხოვრობდნენ  და არაფერი თქვი?

-თავიდან შემეშინდა,ჩემებისგან რამე ზიანი არ მიმეყენებინა ,მერე კი უკვე გვიან იყო.

-ჰო,გვიან არის…

-რას გულისხმობ?-გულში ცუდმა ეჭვმა გაურბინა ლიზის,მაგრამ შეეცადა არ შემჩნეოდა.

უკარნახა დეიდაშვილის ტელეფონის ნომერი და სთხოვა დაერეკა.ყველაფერი დამთავრდება…მალე დამთავრდება,მაგრამ ეს მხსნელი სიტყვები რატომღაც შვებას არ ჰგვრიდა.მალე დამთავრდება ყველაფერი…და …

აღმოჩნდა დეიდა ცოტა ხნით ჩამოჯდა,დაიღალა,თავი ცუდათ იგრძნო და არ უნდოდა ლიზი შეეშინებინა.მაგრამ ცოტა ხანში მიხვდა რომ ლიზის ასცდა.ტაქსი დაიჭირა და სასწრაფოდ სახლში დაბრუნდა იმ იმედით,რომ ლიზი ქალაქს კარგად სცნობდა და შეიძლებოდა სახლში წასულიყო.მაგრამ სახლში მისულს იმედ გაცრუება ელოდა და იქ დაიწყო საშინელება.წნევამ  აუწია და დადწრწფოს გამოძახება მოუწიათ,ექიმებმა გაუკეთეს ძლიერი დამამშვიდებელი წამლები,ინსულტის გამეორება რომ აეცილებინათ თავიდან.ასე რომ მთელი ღამე ეძინა,ხოლო ლიზის დეიდაშვილმა მთელი საახლობლო გადააბრუნა,სადაც შეიძლებოდა რომ ლიზის თავი შეეფარებინა მაგრამ უშედეგოდ.

დილით კი გაისმა ტელეფონის მხსნელი ხმა…..

…..-ერთი წუთით დამტოვეთ რა რუსლანთან მანქანაში მარტო.

დარჩნენ ერთად,მაგრამ სივრცე მძიმე სიჩუმემ დაიკავა,თითქოს დრო გაჩერდა.

-ყველაფრისათვი დიდი მადლობა….შენი თავი ღმერთმა მხსნელად გამომიგზავნა….-ჩუმად ტიროდა ლიზა.

-არაფერს….ალბათ ვეღარ ვნახავთ ერთმანეთს…

-ალბათ…

-ელიზა შენთვის დაუძახია ვინმეს?-ლიზის ცოტა უცნაურად მოესმა კითხვა.

-არა.

-ხოდა მე დაგიძახებ ელიზას!შენ იქნები ჩემი ელიზა,მარტო მე დაგიძახებ ასე

-არც მე არავის მივცემ უფლებას შენს მეტი ვინმემ დამიძახოს ასე.

…კვლავ სიჩუმე.მომაკვდინებელი სიჩუმე და ამავდროულად ბევრის მთქმელი.

-წავედი ახლა მე…

-ჰო…

კარი გაიღო და ლიზამ დააპირა მანქანიდან გადასვლა.

-ელიზა…-ლიზიმ ცრემლიანი თვალებით მოხედა.-შენ ყოველთვის ჩემი ქალი იქნები.მუდამ!-ჩაილაპარაკა თავის ენაზე რუსლანმა.

…ო,ღმერთო! ….ნუთუ მართალია. სასწაული…შვილი… მათმა მოკლე შეხვედრამ შედეგი გამოიღო.ლიზამ ტესტი დაიდო წინ და…ისევ ტირილი დაიწყო…მას მერე  ცრემლები მისი განუყრელი მეგობარი გახდა.

ბავშვი …ღმერთო …მადლობა ეს ხსნა მაინც რომ მომივლინე…

დრო ავტომატურ რეჟიმში გადიოდა.სამსახურს შეაკლა მთელი დრო,რომ არაფერზე არ ეფიქრა.არ ეფიქრა ,რასაც ვერ შეცვლიდა,ვერ უშველიდა და მთელი გულით ელოდა  ბავშვის დაბადებას.სახლში მარტო როცა რჩებოდა, დროს შვილთან საუბარში ატარებდა .უყვებოდა მამამისი როგორი ლამაზი და გულადი იყო.რომ მისი ბრალი არ იყო ეხლა მათთან რომ არ იმყოფებოდა.დრომ მოიტანა ,ომიანმა დრომ.მოძმეთა ომმა მოიტანა ეს უბედურება,რომ მამა შვილს ერთი ხელის გაშვერაზე ყავდეს და არც კი იცოდეს მისი არსებობა….

მშობიარობამ კარგად ჩაიარა,ბავშვი ჯანმრთელი დაიბადა.საოცრად ჰგავდა მამას,თითქოს მისი ასლი ყოფილიყოს.აქვს იმის საშუალება შვილი ბედნიერ ბავშვად რომ გაზარდოს,მას მაინც არ შეეხოს ომის სიმახინჯე.

..სამი თვეა რაც მე და ჩემი შვილი უკვე ერთად ვართ,სამი თვე შესრულდა შვილის დაბადებიდან.პარკში  ბავშვების ჟღურტული ისმოდა.ლიზის შვილს კი ტკბილად ეძინა ეტლში.მალე ჭამის დრო მოსდის და ლიზიმ გეზი სახლისკენ აიღო.

-ელიზა!…

ლიზის ნაცნობი სახელის გაგონებაზე ტანში გასცრა,მაგრამ იფიქრა სხვას დაუძახეს და გზა გააგრძელა.

-ელიზა! ელიზა!

არა …ამ ხმის დავიწყება ხომ შეუძლებელია,ეს ხმა…მოიხედა ….და …ირგვლივ ყველაფერი დატრიალდა….რუსლან…

-ჩუ,ყველაფერი კარგად არის.ამის მერე ყველაფერი კარგად იქნება.მოდი აქ ჩამოჯექი.აი ასე….ყველაფერი კარგად იქნება.

-როგორ….აქ როგორ აღმოჩნდი….როგორ?

-ელიზა ეს ხომ ჩემი შვილია?..ჩვენი შვილი?

თანხმობის ნიშნად ლიზამ თავი დაუქნია.

-რუსლან ,…როგორ …აქ როგორ აღმოჩნდი?

-ელიზა,ახლა მე ვარ შენი ტყვე,აგერ უკვე რამდენი ხანია?!-ჩაიცინა და მერე სერიოზული ხმით დაამატა,-მე ნახევრად ქართველი ვარ,დედა ქართველი მყავს.ჩემს შვილს კი მამა სჭირდება.

---